خاطره زایمان

قبل از این توی خیلی از وبلاگ ها خاطرات بچه هایی رو که مامان شده بودن رو می خوندم و همیشه اشک توی چشمام جمع می شد الان باورم نمی شه که خودم هم دارم خاطره ی زایمانم رو می نویسم.

شب عمل هر کاری کردم خوابم نمی برد دیگه واقعا کلافه شده بودم . به زور نیم ساعتی خوابیدم ولی باز هم بیدار شدم. تا اینکه نزدیک های اذان شد و نمازم رو خوندم و دیدم که دیگه کم کم وقت آماده شدنه. بعد از اینکه آماده شدیم ساک و وسایل بیمارستان رو برداشتیم و من از زیر قرآن رد شدم وهمراه ۲ تا مامانی ها و بابا مرتضی  راهی بیمارستان شدیم. ساعت ۷ بود که توی پذیرش بیمارستان بودیم. قبل از من چند تا مریض بستری شده بودن. روی صندلی ها نشسته بودم  که پرستار اومد و منو صدا کرد و به اتاق قبل از زایمان برای آماده سازی برد. لباس های مخصوص بیمارستان رو پوشیدم و از همه خداحافظی کردم. خلاصه بعد ازچندین ساعت  انتظار و صحبت کردن با خانوم های دیگه ساعت ۱۲ اسم منو صدا کردن تا ببرتم اتاق عمل.خیلی استرس داشتم خلاصه وارد اتاق عمل شدم. کلی اتاق کنار هم که هر کی تو یه اتاق داشت عمل میشد فضای اونجا خیلی برام وحشت آور بود دلم میخواست برگردم و بگم بچه نمیخوام ترسیده بودم

یه پرستار اونج بود که کمک کرد لباسمو دربیارم و دراز بکشم

بعد هم دکتر آقایی اومد و بعد از کمی خوش و بش آمپول بی حسی رو به نخاعم زد کم کم از سینه به پایین بی حس شدم بعد هم یه پرده جلو صورتم گذاشتن

من بی وقفه گریه میکردم نمیدونم از شوق بود یا ترس...

ولی هرچی بود دکتر و کلافه کرده بود طوری که بلافاصله بعد از به دنیا اومدن پسر خوشگلم اونو آوردن تا ببینم و بوسش کنم وای خدا لحظه وصف نشدنی بود واسه همه دعا کردم واقعا ۹ ماه خستگی و درد یک باره از تنم بیرون رفت

 تو ریکاوری یه کم اذیت شدم تا این که با آسانسور بردنم پایین

اونجا مرتضی و بقیه با یه دسته گل بزرگ و شیرینی منتظرم بودن

احساس غرور میکردم که امانتی مرتضی رو صحیح و سالم به دنیا آوردم فقط یه کم ریزه پیزه بود ۲۶۰۰ با قد ۴۸...

بعد از عمل خیلی درد داشتم حتی کپسول ضد درد هم زدن ولی افاقه نکرد

خدایا هر کس در آرزوی مادر شدنه این توفیق رو بهش عنایت کن

آمین....